Tek başına yapılan yolculuklar hüzünlü müdür hep böyle?
Nereye gidiyorum.
Kapı zilini kullanmayacağım. Anahtarla girip soğuk odanın ısınmasını bekleyeceğim saatlerce. Geldiğimi haber vermek için kullanmayacağım telefon.
Kime?
Arkamda bir şey yok bıraktığım.
Önümde sadece yol.
Hava kararmış.Saatlerce uyumak için yeterınce mahmur degılım.
Anathema dinliyorum.
Gözlerim açık.
Bundan üç saat sonrasını göremezken su anı bılerek almıştım çantamı.önce iyimserlik hakimdi üzerimde şimdi kalemim hüzünlü.
Garip bir şekilde utanıyorum.
Ağlamaktan.
Ağlayamamaktan. Kendimden.
Yazdıklarımdan.
Midem kötü.
Utanıyorum.
Kusmaktan.
kusamamaktan.

yolculuk...Sakin..Düşündürücü.Yalnız.