Saatlerce, her an belki. Yalnıken dahi. Uyurken de . İzliyorum insanları mimiklerini.

Uzak durarak onlardan yakın olmaya çalışıyorum.

Konuşmuyorum.

Dokunamıyorum aslında.

Kaçıyorum ve peşinden gitmiyorum.

Bakıyorum.

Merak edenler çıkıyo arada.

Duruyorum.

Susuyorum.

Bu kez ben kapanıyorum tüllerle örtüyorum gözlerimi.

Ne yapıyorum?Neden once kendımı korkutup sonra bir dğerine yapıyorum bunu?

Annem kaçıyor.Küçük kız kardeşim gelıyor ben gidiyorum.Başka da kim var ki kafamda?

Her defasında yakın olmaya çalışırken uzaklaşıyor.Yakınlastıkca bürünüyorum tüllere.

Yardım edebilecek var mı biri?

Yanıma gelebılecek kadar güçlü?

Sabırlı?

Tahammül edebılecek ben bıle kendıme dayanamazken.

öğrenmeliyim yaklaşmayı.

ve bana öğretecek?